สิ้นเดือนสิงหาคมนี้ เรายังคิดอยู่เสมอว่า เป็นการครบรอบการจากไปครบ ๓ ปีของเพื่อน ที่ได้ทำหน้าที่นักบินและครูการบินฝูงฝึกขั้นปลายของกองทัพอากาศ อย่างเต็มความสามารถ แม้เพื่อนจะไม่สามารถ Recovery เครื่องให้ทำการบินด้วยท่าทางการบินที่ปลอดภัย จนเกิดอุบัติเหตุทำให้เพื่อนและน้องรุ่น ๔๓ ต้องเสียชีวิต แต่เพื่อนก็ได้ทำหน้าที่อย่างดีที่สุดแล้ว และเรายังระลึกถึงเพื่อน เสมอ
เราเชื่อว่า ทุกคนที่สอบเรืออากาศ ต้องอยากเป็นนักบิน และนักบินที่สุดยอดที่สุดของกองทัพอากาศคือนักบินขับไล่ ก่อนพวกเราจะได้เป็นนักเรียนนายเรืออากาศ เราต้องผ่านกระบวนการโดนแดกที่เตรียมทหาร พระราม ๔ ก่อน เราจำได้ดี แม้จะอยู่กองร้อย ๓ กองพันที่ ๔ แต่หัวหน้ากองร้อย ๑ กองพันที่ ๒ พี่รุ่น ๓๖ ของเรา คือพี่ นตท. สุภัทร พันธุ์แก้ว (พี่เหล่าทหารบก) ก็เป็นหัวหน้ากองร้อยที่ฝืดมากๆ ความฝืดของหัวหน้ากองสุภัทรฯ ยังเผื่อแผ่มาถึงนักเรียนใหม่กองพันที่ ๔ อย่างเราและเพื่อนคนอื่นๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ตอนที่พวกเราถูกเรียกรวมหลังสวดมนต์หน้าองค์พระ เราจำได้ว่า สยองทุกครั้งที่หัวหน้ากองคนนี้เข้าผู้ช่วยนายทหารเวรกรมนักเรียนฯ ครั้งหนึ่ง พี่สุภัทรฯ เข้าผู้ช่วยกรมฯ แล้วมาอบรมพวกเรา ประมาณเกือบ ๒ ชั่วโมง แม้จะเป็นช่วงปลายๆ เทอมแล้ว ชื่อ หัวหน้ากองร้อย สุภัทร จึงเป็นอีกชื่อหนึ่ง ที่เราและเพื่อนๆ กองพันที่ ๔ จำได้แบบไม่ลืมเลือน
ผ่านไป ๑ ปี ขึ้นปี ๒๕๓๘ ก็มีน้องรุ่น ๓๘ เข้ามาเป็นนักเรียนใหม่ของพวกเรา (รุ่นผู้กองแคนนั่นแหละ) ไม่น่าเชื่อว่า หัวหน้ากองร้อย ๑ กองพันที่ ๒ จะเป็น นตท. สุภัทร ฯ อีกแล้ว แต่คราวนี้ไม่ใช่พี่สุภัทร พันธุ์แก้ว แต่เป็น นตท.สุพัฒน์ บุตรวัง หรือเพื่อน ดอน เด็กจังหวัดพิษณุโลก เพื่อนรุ่นเดียวกับพวกเรา เพื่อนดอนยังรักษาความฝืดของตำแหน่งหัวหน้ากองร้อย ๑ กองพันที่ ๒ ไว้เป็นอย่างดี เรายังจำได้ว่า หน้าโรงเลี้ยง ตอนเพื่อนเข้าผู้ช่วยกรมฯ เพื่อนนำข่าวประกาศ และคำสั่งจากนายทหารปกครองมาแจ้งให้พวกเราทราบ เพื่อนดอนเป็นคนที่ตัวเล็กมากๆ น่าจะสูงประมาณ 165 cm แต่หน้าที่หัวหน้ากองร้อย ๑ กองพันที่ ๒ ของเพื่อน คงจะทำให้น้องๆ รุ่น ๓๘ จำเพื่อนไปได้ อีกนานแสนนาน
กลางเดือนมีนาคม ๒๕๓๙ พวกเราขึ้นเหล่า เพื่อนดอนชื่อขึ้นต้นด้วย ส ผมชื่อขึ้นต้นด้วย อ เราได้อยู่หมวดเดียวกันคือหมวด ๓ และกองร้อยเดียวกันคือกองร้อยที่ ๒ และแน่นอนคือกองพันที่ ๑ กองพันนักเรียนนายเรืออากาศใหม่ มีผู้พัน น.ท.จักรฤทธิ์ บัวจีบ (พี่รุ่น ๒๐) เป็นผู้บังคับกองพัน ผู้กอง ร. อ. พันธุ์เทพ เนียมพลอย (พี่รุ่น ๒๖) เป็น ผบ. ร้อย และพี่ๆ Command รุ่น ๓๓ ซึ่งดูแลพวกเราดีมาก อบอุ่นมากกกก (ขอย้ำด้วยความรักพี่ๆ ทุกคนครับ J ) ชีวิตนักเรียนใหม่ของพวกเราผ่านไปอย่างเชื่องช้า ใส่ชุดฝึกที่เตรียมทหาร ๒ ปี ยังไม่เท่าใส่ที่เรืออากาศเดือนเดียว และแน่นอน นักเรียนใหม่รุ่นเราโชคดี ที่ไม่มีปล่อยหลอก เพราะไม่ปล่อย !!! พวกเราถามยอดข้าววันเสาร์ - อาทิตย์ กับป้าโรงเลี้ยงแล้ว ก็ต้องผิดหวังทุกสัปดาห์ที่ยอดข้าวของชั้นปีที่ ๑ เต็มตลอด (แปลว่า ไม่มีปล่อย) ดังนั้น อะไรจะดีไปกว่าการนั่งปรับทุกข์กับเพื่อนข้างเตียงหลังการโดยแดกประจำวัน หรือเวลาทำความสะอาดโรงนอน (นี่ขนาดขึ้นเหล่าแล้วนะเนี่ยะ)
เราได้คุยกับนายถึงได้รู้ว่า เพื่อนดอนเป็นเด็กจังหวัดพิษณุโลก จบโรงเรียนประจำจังหวัด เพื่อนสอบเตรียมทหารตั้งแต่ ม.๔ สอบมาตลอด ๓ ปีจนมาได้เอาตอน ม.๖ ในขณะที่สอบจ่าอากาศได้ เช่นกัน พ่อเพื่อน (ซึ่งตอนนั้นเพื่อนเล่าว่าเกเรกับครอบครัว) ไม่สนับสนุนให้เรียนนายเรืออากาศเพราะการเป็น นตท. และ นนอ. ไม่มีเงินเดือน เป็นนักเรียนจ่าอากาศมีเงินเดือน และเรียน ๒ ปีก็จบการศึกษาแล้ว เพื่อนต้องต่อสู้ชีวิตมาตั้งแต่อยู่ ม.๓ ออกไปเก็บผัก หาปลา ทำกับข้าว ดูแลแม่ ทำงานบ้านสารพัด อีกทั้งเพื่อนยังมีแฟน และแฟนของเพื่อนก็มีชีวิตครอบครัวลักษณะเดียวกันอีก แน่นอนว่า เมื่อพวกเราเริ่มได้ปล่อยออก เพื่อนดอนจะรับจ้างเพื่อนคนอื่นๆ อยู่เวรเตรียมพร้อม รับจ้างซักรองเท้า ซักหมวกหม้อตาลให้เพื่อนๆ รับจ้างเข้ายามกลางคืน โดยเฉพาะยามตึกพี่ชั้น ๔ และพี่ชั้น ๕ ที่ไม่มีใครอยากไปเข้า (เมื่ออาวุโสต่ำ ต้องเจออาวุโสสูง) เรายังจำได้ ครั้งหนึ่งตอนเข้าโรงเรียนมา เพื่อนบอกว่า เก็บตังค์จนสามารถซื้อเครื่องคิดเลข FX5500 ได้ เรายอมรับว่า เพื่อนเจ๋งมาก เรายังจำได้ที่เพื่อนแอบกด Coke Can จากตู้ขาย Coke อัตโนมัติ ไม่ใช่ถูก Command จับได้ แต่เป็นผู้กองพันธ์เทพฯ ทำให้เพื่อนต้องโดนผู้กองสั่งชุดฝึก วิ่งรอบเสาหน้าอาคารนอน ๒ ที่เราอยู่ วิ่งเป็นชั่วโมงๆ จน Coke อุ่นคามือ เพื่อนจึงจะได้กิน เพื่อนยังชวนเราไปขัดรองเท้าชุดเล็ก (ชุดปล่อยออก) ตอนตีสาม บอกเราให้ใส่กางเกงในแล้วใส่กางเกงพละ แล้วเอากางเกงนอนสวมทับ เพื่อให้โผได้ทันแตรปลุก ลุกกันไปอ่านหนังสือตอนตีสี่กว่าๆ ในช่วงใกล้สอบ แล้วเราก็แอบมานอนกันในห้องฝึกฝน รอฟังแตรปลุกตอนเช้าเพื่อรีบวิ่งลงหลังตึก เตะฉากให้เร็วที่สุด เพื่อที่จะให้แถวนักเรียนใหม่ที่ต้องวิ่งอ้อมสนามเทนนิส เข้าลานรวมพลก่อนพี่ๆ ทุกชั้นปี เป็นอย่างนี้ทุกวันจนกว่าเลข ๑ บนบ่าของพวกเราจะเปลี่ยนเป็นเลข ๒ ยิ่งช่วงปลายปี พี่รุ่น ๓๓ จบการศึกษาไปแล้ว พี่รุ่น ๓๔ ขึ้นทำการแทน และพี่รุ่น ๓๕ นำฝึกพวกเราสวนสนามสาบานตนต่อธงชัยเฉลิมพล ในวันที่ ๒๕ มกราคม ๒๕๔๐ เราว่าทุกอย่างไม่ได้เบาลงไปเลยว่ะ กลับหนักขึ้นๆ จนการสวนสนามสาบานธงจบ ยุติสภาพนักเรียนใหม่ รอน้องรุ่น ๓๘ ขึ้นเหล่านั่นแหละ พวกเราจึงสบายขึ้น
ผมกับเพื่อนดอน วันรับกระบี่สั้นนักเรียนนายเรืออากาศใหม่ กรกฎาคม ๒๕๓๙
เพื่อนดอนได้ขึ้นชั้น ๒ และจากผลการสอบ จึงเลือกเรียนได้สาขาวิศวกรรมไฟฟ้า ส่วนผม เรียนสาขาวิศวกรรมอากาศยาน แต่ตอนกลับมาจากกองการศึกษา เราก็ยังอยู่กองร้อยเดียวกัน (เพราะชื่อ ส และ อ นั่นแหละ) เราลงฝึกด้วยกัน โดนแดกเพราะระเบียบโรงนอนเหมือนกัน เข้าเวรเตรียมพร้อมหมวดเดียวกัน เป็นอย่างนี้จนจบชั้น ๔ และเพื่อนดอนได้ไปเป็น Command น้องชั้น ๑ (น้องรุ่น ๔๑) ตอนเราเข้า น. เวร นนอ. และเพื่อนเข้า ผช. น. เวร นนอ. เรายังได้คุยกันบนโต๊ะกินข้าว น. เวร ใน Tank Farm ว่าวันนี้ น.เวร กรมนักเรียนฯ (นายทหารปกครอง) ฝืดว่ะ จะรวมพลใหญ่ไหมวะ? คงต้องบอกเพื่อนๆ ว่าอย่าเพิ่งรีบโดดไปไหนก่อน ในที่สุด พวกเราก็จบการศึกษา จำที่ผมบอกได้ไหมครับ ความฝันอันสูงสุดของนักเรียนนายเรืออากาศ คือการได้เป็นนักบิน ผมสอบนักบินไม่ได้ แต่เพื่อนดอนสามารถสอบนักบินได้เป็นศิษย์การบินผลัดที่ ๑ รุ่น น.๑๐๙ และทำการฝึกบินที่โรงเรียนการบินกำแพงแสน เป็นเวลา ๑ ปีกว่า ๆ ผมพอรู้ว่าเพื่อนได้เป็นนักบินขับไล่ และมีโอกาสได้เห็นรูปเพื่อนอีกครั้งหนึ่งในหนังสือ สมรภูมิ ตอนที่เพื่อนๆ รุ่น ๓๗ ศิษย์การบินผลัด ๑ จบการฝึก Fighter Lead In L-39ZA/ART โดยเพื่อนดอนใช้นามเรียกขานว่า DAPPER จากฝูงบินขับไล่ทางยุทธ์วิธี ๑๐๑ กองบิน ๑ โคราช เพื่อนดอนกับพี่โอ๊ต รุ่น ๓๖ ได้รับคักเลือกให้ไปเป็นนักบินขับไล่ที่ฝูงบิน ๗๐๑ กองบิน ๗ จังหวัดสุราษฎร์ธานี เพื่อนดอนได้เป็นนักบินขับไล่เต็มตัว ลูกจ่าคนหนึ่ง จากบ้านนอก จังหวัดพิษณุโลก ไต่ฝันจนได้เป็นนักบินขับไล่ของกองทัพอากาศ เพื่อนรู้ไหม ที่เราสอบเรืออากาศก็เพราะเราอยากเป็นนักบิน และเครื่องบินที่สุดยอดที่สุดสำหรับเรา คือเครื่องบิน F-5E/F Tiger II ที่เพื่อนกำลังจะไปทำการบินนี่แหละ เพื่อนดอนได้เป็นเสืออย่างแท้จริงแล้ว
F-5E Tiger II สุดยอดเครื่องบินขับไล่ของกองทัพอากาศ
เครื่องบินขับไล่ผู้สร้างวีรบุรุษ และตำนานมาตลอด ๓๐ กว่าปี
Credit ภาพ: Microsoft Flight Simulator 2002
ต้นปี ๒๕๔๗ งานวันเด็กกองทัพอากาศ ทางบริษัท SAAB ได้นำ Mock Up เครื่องบิน JAS-39 C/D Gripen มาตั้งแสดงที่โรงเก็บอากาศยาน ฝูง ๖๐๔ กองบิน ๖ ฯ เรายังได้คุยกัน และเพื่อนยังได้คุยกับตัวแทนบริษัท SAAB ที่นำ Simulation ของ Gripen มานำเสนอด้วย ตอนนั้นเราพอรู้ว่า ทอ. จะซื้อเครื่องบินขับไล่ใหม่ และ Gripen ก็เป็นหนึ่งในหลายตัวเลือกที่ ทอ. สนใจ เราเองในฐานะวิศวกรจากกรมช่างอากาศ ก็ได้เคยไปฟังบรรยายสรุปของ Gripen ที่ บก. ทอ. ถึง 2 ครั้ง เรายอมรับว่า Gripen เป็นเครื่องบินที่สุดยอดมาก และมันน่าจะเหมาะกับนักบินขับไล่อย่างนาย
เพื่อนดอนเป็นนักบินขับไล่อยู่กองบิน ๗ ได้ทำการบินกับเครื่องบินขับไล่สมรรถนะสูงแบบ F-5A/B/E/F น่าจะครบทุกแบบ เพื่อนยังจำได้ไหม ตั้งแต่พวกเราเป็นนักเรียนเตรียมทหาร เราก็ได้ยินข่าวการสูญเสียพี่ๆ นักบินเสมอๆ ตั้งแต่พี่รุ่น ๒๔ จากอุบัติเหตุ F-5E ชนน้ำ ที่กองบิน ๗๑ (ในสมัยนั้น), พี่รุ่น ๓๐ จากอุบัติเหตุ T-37C ตก วันที่ ๑๑ สิงหาคม ๒๕๓๗ แล้วก็มาพี่รุ่น ๓๑, พี่รุ่น ๓๒ ที่เป็นนายทหารปกครองของเราก่อนจะไปเป็นศิษย์การบิน (PC-9 ตก ที่พิษณุโลก), พี่รุ่น ๓๓ (พี่พัชรเดช ฯ) จาก CT-4A/B ตกหัวสนาม พร้อมครูการบิน และพี่ณรงค์ชัย งามปัก Apha Jet ตกที่หนองบัวลำภู, พี่รุ่น ๓๔ กุลวัฒน์ เนตรมุกดา จากอุบัติเหตุ L-39ZA ฝูง ๔๐๑ฯ ตกที่ตาคลี, พี่รุ่น ๓๕ คือพี่ปลา พี่ตอนโยธา ขาฮา ของพวกเรา CT-4E ตกพร้อมน้องรุ่น ๔๐ ที่กาญจนบุรี, ครูหนอน พี่รุ่น ๓๐ บิน PC-9 ตกที่ใกล้ทางรถไฟ ไปบางลี่ สุพรรณบุรี, พี่รุ่น ๓๖ คือพี่โอ๊ต อาชวิน ฯ อุบัติเหตุ F-5E ตกที่ อ. พุนพิน จ. สุราษฎร์ธานี และรายติดๆ กันคือพี่สมชาย ปัดภัย รุ่น ๒๗ (รอง ผบ. ฝูง ๗๐๑ฯ) และน้องอรุณ หล้าแหล่ง รุ่น ๓๘ ที่ F-5B ตกตอน Take Off ที่สนามบินสุราษฎร์ธานี เช่นกัน พวกเราคิดเสมอว่า วันหนึ่ง เรื่องแบบนี้จะมาถึงรุ่นของพวกเราไหม แล้วสิ่งที่ไม่อยากให้เกิดก็เป็นจริง ตอนที่เพื่อนป่อง พฤศจิ ฯ บิน AU-23 Peace Maker ตกที่อ่าวประจวบ เราหนีการสูญเสียไม่พ้นจริงๆ ตอนนั้นเพื่อนดอนได้ย้ายมาเป็นครูการบิน PC-9 ที่โรงเรียนการบินกำแพงแสน และมีอุบัติเหตุในเที่ยวบินฝึกครูการบิน ที่ต้องทำการดีดตัวครั้งแรกด้วยความปลอดภัยกับพี่ครูการบินของเพื่อน ตอนนั้น เรายังคิดว่าเพื่อนโชคดีมากๆ พี่ๆ ชนอ. ในเว็บบอร์ด ยังเขียนถึงนายว่า Dapper นายแน่มาก เราคิดเสมอถึงการสูญเสียที่อาจเกิดขึ้น ต่อมาไม่นานเพื่อนก็แต่งงาน และได้รู้ข่าวดีว่าเมียกำลังท้อง เพื่อนก็มาประสบอุบัติเหตุ PC-9 ตก ในวันที่ ๓๐ สิงหาคม ๒๕๕๐ ขณะทำการฝึกบินให้น้องรุ่น ๔๓ ที่หัวสนามโรงเรียนการบิน กำแพงแสน
เครื่องบินฝึกแบบ ๑๙: PC-9 Mustang สังกัดโรงเรียนการบิน กำแพงแสน
Credit ภาพ จาก www.thaiflight.com
เพื่อนดอนเอ๊ย เราไม่รู้จะพูดยังไงว่ะ กับความรู้สึกถึงการสูญเสียที่เกิดขึ้นมาตลอด แม้กระทั้งเพื่อนจากไปแล้ว พวกเราก็ยังสูญเสียพี่ๆ น้องๆ ชนอ. อีก พี่พิเชษฐ์ ฉายาชวลิต รุ่น ๓๒, พี่เลิศ โอปัน รุ่น ๓๔, และพี่ดุสิต ขาวเขียว รุ่น ๓๖ พร้อมทั้งเจ้าหน้าที่ท่านอื่นๆ จากอุบัติเหตุ Lear Jet ตกที่ตาคลี, น้องรุ่น ๔๑ และ ๔๓ อุบัติเหตุ เครื่อง Nomad ลงกระแทกที่กองบิน ๒ ทำให้น้องรุ่น ๔๓ ตาย, น้องรุ่น ๔๒ บิน F-5E ตกที่กองบิน ๒๑ อุบลราชธานี และน้องรุ่น ๓๙ ฝึกการเป็นครูการบิน CT-4E ตกที่กำแพงแสน เมื่อเร็วๆ นี้ เราจำได้ใน Class เรียนนิรภัยการบินปี ๒๕๔๘ พี่ๆ ที่มาจากกรมจเรทหารอากาศบอกว่า จากข้อมูลทางสถิติ กองทัพอากาศต้องยอมรับว่า ในทุกๆ ปีจะต้องเกิดอากาศยานอุบัติเหตุ และต้องมีการสูญเสียพี่ๆ น้องๆ ของพวกเรา เราได้แต่คิดว่า ดวงจิตของนายและพี่ๆ น้องๆ คนอื่นๆ ที่สูญเสียไปแล้ว จะได้ไปสู่ที่ๆ สงบและมีความสุข หรืออย่างน้อย ก็ยังได้โบยบินกันอยู่บนฟากฟ้า อย่างที่พวกเรานักเรียนนายเรืออากาศทุกคนใฝ่ฝัน
ตราบใดที่ยังไม่หยุดฝัน มนุษย์ก็ยังไม่หยุดบิน
ชีวิตพวกเราสั้นนัก แต่เมื่อมนุษย์ติดปีกให้กับตัวเองได้แล้ว มนุษย์จะหัดบิน เริ่มบิน
และ เราจะกางปีกบิน
ตลอดไป
หลับให้สบายนะเพื่อน เพื่อนหมดภาระและหน้าที่ในการปกป้องน่านฟ้าแล้ว จะมีนักเรียนนายเรืออากาศรุ่นใหม่ ก้าวเข้ามาทำหน้าที่อันหนักอึ้งนี้แทนเพื่อนเอง เรายังระลึกถึงเพื่อนเสมอ และจะระลึกถึงตลอดไป ยาใส่แผลที่เราแบ่งกันทาตอนเราต้องกำหมัดยึดพื้น และเอาหัวปัก เรายังจำได้ดี เพื่อนได้ทำหน้าที่อย่างดีที่สุด เพราะเพื่อนเป็นนักบินขับไล่เครื่องบินที่เราใฝ่ฝันอยากบินมากที่สุด
F-5E/F Tiger II ขอให้เพื่อนจงหลับอย่างมีความสุข
ตลอดไปครับ
สมชาย สมชาติ นักรบ
สมภพ มาเช่น ปักษิน
สมเกียรติ เกริกฟ้า ธานินทร์
สมศักดิ์ นักบิน ชาติไทย
ด้วยความระลึกถึง ไม่ว่าจะกี่ปีก็ตาม
Hat3744
๒๔ สิงหาคม ๒๕๕๓
