ถึงน้องๆ ทุกคนครับ

พี่เชื่อว่าตอนเด็กๆ เราก็ฝันไม่ต่างกัน ... ตอนพี่อยู่ ม.2 และเห็นพี่ ม.5 - 6 ที่สอบเป็นนักเรียนเตรียมทหารรุ่นที่ 34 กลับมาสวัสดีอาจารย์ที่โรงเรียนเก่า ที่ภาควิทยาศาสตร์ โรงเรียนมัธยมฐานบินกำแพงแสน พี่แอบมองตามแล้วถามตัวเองว่า “เราจะเป็นอย่างนั้นได้ไหม”

เตรียมทหารสมัยนั้นรับคนจบ ม.4 สายวิทยาศาสตร์ ที่สำคัญคือทุกเหล่าสอบรอบแรกวันเดียวกัน เพราะฉะนั้นเราจึง “สอบได้เพียงเหล่าเดียวเท่านั้น” พี่ได้เห็นรุ่นพี่จากฐานบินไปสอบเตรียมทหารกันทุกปี ปีละเป็นสิบๆ คน หลายคนสอบตั้งแต่ ม.4 – ม.6 สอบจนหมดสิทธิ์สอบก็ยังสอบไม่ติด ถามว่า hurt ไหม แน่นอน!!! “ความฝันที่เราอยากได้แต่เราทำไม่ได้” ในความเป็นจริงคือ พี่ๆ ฐานบินที่สอบเตรียมทหารได้ มีเพียง 1 - 2 คนต่อปีเท่านั้น พี่รุ่น 35 มี 1 คน เป็นเหล่าทหารเรือ พี่รุ่น 36 มี 2 คน คือ เหล่าทหารเรือ และทหารอากาศ

เวลาผ่านไปโครตไว 3 ปี ในที่สุดพี่ก็จบ ม.4 ต้นปี 2536 พี่มีผลการเรียนที่ดีมาตลอดตั้งแต่ ม.ต้น จึง “ลำพองในใจ” ว่า เราก็น่าจะทำได้ เมื่อพี่สมัครสอบเข้าเตรียมทหารรุ่น 36 ปรากฏว่า “พี่ทำข้อสอบไม่ได้เลย เอาอะไรมาออกก็ไม่รู้ ทำไมไม่มีเนื้อหาที่เราเรียนในห้องเรียน” สรุปว่า “แม้กระทั่งรอบแรก พี่ก็สอบไม่ติด” แน่นอน เพื่อนพี่ ม.4 ด้วยกันก็สอบไม่ติด (มีพี่ ม.5 สอบติด 2 คนอย่างที่บอกไป) พี่ได้กลับมาทบทวนตัวเอง ช่วงเดือนเมษายน 2536 ว่า “เรายังสอบไม่ได้ เพราะเรายังไม่เก่งเท่าคนอื่น” เชื่อไหม พี่เอาเรื่องนี้ไปคุยกับอาจารย์ที่ภาควิทยาศาสตร์ โรงเรียนมัธยมฐานบินกำแพงแสน โรงเรียนที่พี่เรียนมาตั้งแต่ชั้น ม.1 จนถึง ม.5 ก่อนสอบเข้าเป็นนักเรียนเตรียมทหารได้

พี่ถามท่านว่าผมทำอย่างไร ผมจึงจะประสบความสำเร็จครับ? ... น้องๆ ครับ อาจารย์ท่านให้ข้อคิดที่ดีมากอย่างหนึ่ง คือ “ฐานบินอาจไม่ใช่โรงเรียนที่ดีที่สุด อาจไม่ดีเท่าพระปฐมฯ สาธิตเกษตรฯ ฐานบินอาจไม่ได้สอนทุกอย่าง แต่ฐานบินบอกคุณอย่างหนึ่งว่า คุณต้องเรียนรู้ให้มากที่สุด มากกว่าสิ่งที่โรงเรียนสอน” คำพูดของอาจารย์ในวันนั้น (ช่วงต้นของการเปิดเทอม พฤษภาคม 2536 ) ทำให้พี่บอกตัวเองว่า “เราจะทำได้หรือไม่ เพราะทุกอย่างมันขึ้นอยู่กับตัวเรา”

แล้วพี่ก็เริ่มขยันอ่านหนังสือ อ่านทุกวัน เลข ม.ปลาย ฟิสิกส์ เคมี ภาษาไทย ภาษาอังกฤษ ในเนื้อหาที่ใช้ในการสอบ พี่พกหนังสือของ MAC, Hi-ED ฯลฯ ติดกระเป๋านักเรียนมาทุกวัน กระเป๋านักเรียนพี่ใบใหญ่มาก พอพักกลางวัน เพื่อนชวนเล่นบาส เตะบอลจนเสื้อเปียก ฯลฯ ไม่เอาแล้ว “เพราะรู้ว่าเป้าหมายของเราคืออะไร” พี่อ่านหนังสือเตรียมสอบตอนกลางวันทุกวัน ตอนเย็นก็เอาการบ้านมาทำเลย ทำไม่ได้ก็ไปถาม Hint กับท่านอาจารย์ที่ตึกวิทย์ฯ ส่วนเลขนั้นโชคดีที่พี่เรียนรู้ได้ด้วยตนเอง “จากการอ่านหนังสือกลับไปกลับมา เล่มนึงประมาณ 10 – 12 รอบ” (ไม่รู้มีใครบ้าทำอย่างพี่หรือเปล่า??? ) เวลาผ่านไปโครตไว จนช่วงสอบ Final เทอมต้น (ประมาณตุลาคม 2536 ) หลังฝนตกอย่างหนักจนฝนซาแล้ว พี่เดินบน block ปูนไปหลังโรงเรียน ทางซ้ายเป็นตึกวิทย์ ทางขวาเป็นห้องน้ำ ข้างหน้าคือสนามบาส พี่นึกอะไรแว็บขึ้นมาในใจว่า “เราจะได้เรียนที่นี่ อีกแค่เทอมเดียวเท่านั้น” ไม่รู้เพราะอะไรพี่ถึงคิดแบบนั้น มันคงเป็นความคิดชั่วแว๊บนึง แล้วมันก็ผ่านไป

ปลายปี 2536 พี่ลงสนามสอบช้างเผือกของโรงเรียนนายเรืออากาศอีกครั้ง ผลสอบปีที่แล้วได้กลางๆ แต่ไม่ผ่านเกณฑ์ มาปีนี้พี่เต็มที่ สอบเสร็จประกาศผล “พี่ได้อันดับ 1 ของสนามสอบ รร.การบิน” คะแนนผ่านแน่นอนเท่าไหร่จำไม่ได้แล้ว ช่างมันเหอะ แต่พี่เตือนตัวเองว่า “อย่าประมาท อะไรก็เกิดขึ้นได้” เวลาผ่านไปไวเหมือนโกหก วันสอบ final วันสุดท้ายมาถึง พี่ไปลาท่านอาจารย์สมสกุล ภาณุภาส ซึ่งท่านสอนเคมีพี่มาตลอดทั้งปี พี่บอกว่า “อาจารย์ครับ คราวนี้ผมตั้งใจ ผมจะทำให้ได้” อาจารย์ท่านกอดพี่แล้วบอกว่า “ครูเชื่อ ว่าเธอต้องทำได้”

แม้จะสมัครได้เหล่าเดียว พี่ก็ยังเลือกเหล่าทหารอากาศ “เหล่าที่สอบเข้ายากที่สุด ในบรรดา 4 เหล่า” เดือนมีนาคม 2537 พี่เก็บกระเป๋าไปเรียนพิเศษที่ดอนเมือง แม้จะเป็นเพียงเดือนเดียวแต่พี่ก็รู้สึกว่าได้อะไรมากมาย “เพราะพี่เตรียมตัวมาทั้งปี จึงไม่ต้องทบทวนเนื้อหา ซัดข้อสอบกันอย่างเดียวเท่านั้น” แน่นอนคนไม่เตรียมตัวมา มาแต่ตัวเปล่าๆ หัวโล่งๆ ก็ไม่เข้าใจ ตามไม่ทัน พี่บ้าสู้กับมัน เช้า บ่าย เย็น ดึก ทุกหยดของเวลาเท่าที่จะมี เพื่อสิ่งๆ เดียว “คือการชนะตัวเองให้ได้”

3 เมษายน 2537 พี่สอบรอบแรก สอบติดและเข้าสอบรอบสองจนถึง 23 - 24 เมษายน 2537 ของการสอบรอบสุดท้าย พี่ทำดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ เด็กบ้านนอกคนนึงวิ่ง 1,000 เมตรสุดชีวิต ว่ายน้ำก็ไม่เป็นแต่ก็ว่ายสุดชีวิต จนถึงวันประกาศผลสอบรอบสุดท้าย ที่โรงเรียนเตรียมทหารพระราม 4 ชื่อพี่ขึ้นมาเป็นอันดับที่ 64 ของนักเรียนเตรียมทหารรุ่นที่ 37 เหล่าทหารอากาศ

 

แม้จะต้องเจอกับความยากลำบากอะไรมากมายมหาศาลขนาดไหน พี่ก็อดทนกับสิ่งเหล่านั้นมาตลอดจนจบการศึกษาตอนต้นปี 2544 พี่เป็นเด็กบ้านนอกคนหนึ่ง เรียนโรงเรียนบ้านนอกชื่อมัธยมฐานบินกำแพงแสน แต่พี่บอกกับตัวเองว่า “กูก็ทำได้” จากทางที่พี่ก้าวเดิน พี่เห็นน้องๆ ฐานบินที่สอบเตรียมทหารได้ น้องรุ่น 38 เหล่าตำรวจ น้องรุ่น 39 เหล่าทหารอากาศถึง 3 คน น้องรุ่น 40 เหล่าทหารบก และน้องๆ เด็กฐานบินอีกมากมายที่เดินบนเส้นทางเกียรติศักดิ์ เส้นทางที่ใครก็อยากไปถึง แต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะทำได้

 

วันนี้ พี่ได้ผ่านประสบการณ์การเป็นวิศวกร Boeing 737-200/300/400 และ Airbus A319CJ/A320, น้องรุ่น 38 ไปเป็นนายตำรวจอยู่ทางภาคเหนือ น้องรุ่น 39 คนแรกเป็นวิศวกรระบบไฟฟ้าที่กรมช่างโยธาทหารอากาศ คนที่สองเป็นวิศวกรอาคารที่กรมช่างโยธาฯ เช่นกัน ส่วนคนที่สาม เป็นนักบินขับไล่ F-5S/T “Tigris” ที่ฝูงบินขับไล่ทางยุทธวิธี 211 กองบิน 21 จ.อุบลราชธานี (ร.อ. ถนอมศักดิ์ ศรีหรั่ง)

photo from : http://i41.photobucket.com/albums/e285/hunter_wat/F-5E211-1.jpg

พี่อยากบอกน้องๆ ทุกคนว่า ไม่ว่าเราจะคิดฝันถึงสิ่งใด พยายามให้ถึงที่สุด แล้วน้องจะไม่เสียใจในสิ่งที่น้องทำ โรงเรียนมัธยมฐานบิน หรือโรงเรียนมัธยมอื่นๆ อาจไม่ได้สอนเราทุกอย่าง แต่สิ่งที่ทุกโรงเรียนสอนเราอย่างหนึ่ง แม้ไม่มีใครบอก นั่นคือ “เราต้องช่วยตัวเองให้มากที่สุด และเอาชนะตัวเองให้ได้” พี่และทีมงานได้สร้าง www.thaicadet.org ขึ้นมา เพื่อเป็นสื่อกลางในการ share ข้อมูลการเตรียมตัวสอบเข้าเป็นนักเรียนเตรียมทหาร และการกวดวิชาที่บ้าบิ่นที่สุดในช่วงเดือนมีนาคม 2554 นี้ พี่เชื่อหลายคนมีฝัน แต่ไม่ใช่ทุกคนจะทำฝันของตัวเองให้สำเร็จได้ง่ายๆ น้องดูโฆษณากระทิงแดง จำได้ไหมกับ phrase ที่ว่า “เป้าหมาย มีไว้ให้พุ่งชน” สั้นๆ แต่โครตกินใจ

และสำหรับพี่ ฝากให้น้องๆ ทุกคนคิดครับ “เกิดมาชีวิตหนึ่ง จะมีโอกาสสักกี่ครั้ง” ทำทุกอย่างให้เต็มที่ๆ สุด แล้วน้องจะไม่เสียใจในสิ่งที่น้องทำ

ขอให้ทุกคนโชคดีครับ
พี่แฮท - ร.อ.อิศระ เชิดชู
www.thaicadet.org
http://www.facebook.com/thaicadet
Call me: 087-561-2511, 086-571-4623