“ตั้งแต่ผมจำความได้ผมเกิดในครอบครัวที่พ่อรับราชการตำรวจ แน่นอนครับว่าอาชีพที่ผมใฝ่ฝันมาทั้งชีวิตของเด็กผู้ชายคนหนึ่งนั่นก็คือ อาชีพตำรวจ ผมได้เฝ้ารอวันที่ผมจะสามารถสอบได้ แล้ววันนั้นก็มาถึง ผมเฝ้าหมั่นฝึกฝนอ่านหนังสืออย่างหนักทั้งกวดวิชาที่มีชื่อเสียงที่สุดเป็นแรมปี ในครั้งแรกนั้นผมสอบไม่ผ่านแต่ผมก็ยังไม่หมดหวัง และเพิ่มความมุ่งมั่นและตั้งใจเข้าไปอีก แต่สุดท้ายด้วยโชคชะตาและอำนาจวาสนาทำให้ผมไปไม่ถึงฝันที่ตั้งไว้ มันคือความเสียใจที่สุดในชีวิตของผม ผมทำใจไม่ได้ ผมเป็นความหวังของพ่อแม่พี่น้องและเพื่อนๆที่โรงเรียน ในตอนนั้นผมคิดอย่างเดียวว่าผมคงอยู่ไม่ได้ ผมไม่รู้จะทำอะไรต่อไปแล้วเหมือนทุกอย่างในชีวิตนี้จบลง เป็นเวลานานเกือบปีกว่าผมจะทำใจได้ และผมโชคดีที่ได้กำลังใจจากพ่อแม่ ครอบครัว อาจารย์และเพื่อนๆ ทำให้ผมกลับมาเริ่มต้นได้ใหม่อีกครั้ง

ซึ่งชีวิตหลังจากนั้นผมก็สอบเข้าม.ศรีนครินทรวิโรฒได้สร้างความภาคภูมิใจให้พ่อแม่ไม่น้อย และที่แห่งนี้เองที่ทำให้ผมได้พบประสบการณ์ใหม่ๆ ความอิสระ มิตรภาพ ความสุขต่างๆ มีอย่างมากมาย เราได้เรียนรู้อะไรหลายๆอย่าง ผมว่ามันหาไม่ได้จากรั้วนายร้อยอย่างแน่นอน

สุดท้ายนี้ผมขอเป็นกำลังใจให้น้องๆทุกคนที่ที่พลาดโอกาส ขอให้คิดไว้เสมอแม้เราจะสอบไม่ติดก็ไม่ได้แปลว่าเราจะหยุดอยู่กับตรงนี้ อะไรที่มันอยู่สูงตกลงมามันก็ต้องเจ็บเป็นธรรมดา ขอให้เราเลือกเส้นทางอื่นที่เหมาะกับเรา เท่านี้เราก็สามารถมีความสุขอยู่บนโลกใบเล็กนี้ได้อย่างแน่นอนครับ”

นายจงชนะ ประสพสุข
โรงเรียนไตรมิตรวิทยาลัย กรุงเทพฯ
คณะรัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร